கடந்த ஞாயிற்றுக்கிழமை நாடெங்கும் புலமைப்பயிசில் பரீட்சைகள் இடம்பெற்ற வேளை மகரகம புற்றுநோய் வைத்தியசாலையிலும் மாணவர்கள் பரீட்சை எழுதியிருந்தனர்.
பரீட்சை எழுதிய மாணவர்களைக் காணும் போது, மனம் ஒருமுறை கருகி வெடிக்கிறது
. புத்தகங்களையும் கனவுகளையும் கைகளில் ஏந்தி, வாழ்க்கையின் அடுத்த படியை நோக்கி ஓட வேண்டிய வயதில்…
இந்தச் சிறு குழந்தைகள் கேன்சர் எனும் கொடிய அரக்கனுடன் போராடிக்கொண்டிருக்கிறார்கள்.
அவர்களின் முகத்தில் இருக்கும் புன்னகைக்குப் பின்னால் எத்தனை வலிகள் இருக்கும்?
அவர்களின் பெற்றோரின் இதயத்தில் எத்தனை பயங்கள் இருக்கும்?
ஒரு குழந்தைக்கு பரீட்சை என்றால் மதிப்பெண்கள் பற்றிய பயம் இருக்கலாம்…
ஆனால் இந்தக் குழந்தைகளுக்கும் அவர்களின் பெற்றோருக்கும்,
“நாளை என்ன ஆகும்?” என்ற பயமே மிகப்பெரிய பரீட்சையாக இருக்கிறது.
இன்று கேன்சர் என்பது யாரோ ஒருவருடைய பிரச்சினை அல்ல. பல குடும்பங்களின் கதவுகளைத் தட்டிக்கொண்டிருக்கும் ஒரு கொடிய உண்மையாக மாறிவிட்டது.
இந்தக் குழந்தைகளைப் பார்க்கும்போது அவர்கள் வெறும் கேன்சர் நோயாளிகளாகத் தெரியவில்லை.
அவர்கள் கனவுகளைக் கொண்ட குழந்தைகளாகத் தெரிகிறார்கள்.
ஒரு குழந்தை மருத்துவராக வேண்டும் என்று கனவு காணலாம்.
இன்னொருவர் ஆசிரியராக வேண்டும் என்று நினைக்கலாம்.
மற்றொருவர் தனது பெற்றோருக்கு பெருமை சேர்க்க வேண்டும் என்று நினைக்கலாம்.
அவர்களின் கனவுகள் பெரியவை.
ஆனால் அவர்களுடைய வயது சிறியது.
அந்தக் கனவுகளுக்கு நடுவில் கேன்சர் வந்து நிற்கிறது.
அந்த அரக்கன் அவர்களின் கனவுகளை வென்றுவிடக் கூடாது.
இந்தக் குழந்தைகளுக்காக மனதில் இன்னும் நம்பிக்கை இருக்கிறது.
அவர்கள் வெல்ல வேண்டும்.
அவர்கள் மீண்டும் பள்ளிக்குச் செல்ல வேண்டும்.
அவர்கள் மீண்டும் சிரிக்க வேண்டும்.
அவர்கள் தங்களுடைய கனவுகளை அடைய வேண்டும்.
ஒரு நாள், “நான் கேன்சரை வென்றுவிட்டேன்” என்று அவர்கள் சொல்ல வேண்டும்.
அதற்காக நாம் அவர்களுக்காக பிரார்த்திப்போம்.
அவர்களுடைய பெற்றோருக்காகவும் பிரார்த்திப்போம்.
கேன்சருடன் போராடும் ஒவ்வொரு குழந்தைக்கும், ஒவ்வொரு தாய்க்கும், ஒவ்வொரு தந்தைக்கும் இறைவன் மனவலிமையையும் முழுமையான குணத்தையும் வழங்கட்டும்.
கேன்சருடன் போராடும் ஒவ்வொரு குழந்தையும் வெற்றி பெறட்டும்.
